• Opublikowano: 2026-08-23 • Artykuł Partnera
Nawierzchnia syntetyczna od lat wypiera naturalną murawę z obiektów sportowych, ponieważ jest odporna na intensywną eksploatację i nie wymaga codziennej pielęgnacji. Boisko wielofunkcyjne ma jednak swoją specyfikę – w ciągu jednego dnia mogą odbywać się na nim mecze piłki nożnej, siatkówki, koszykówki czy tenisa. Każda z tych dyscyplin stawia nawierzchni inne wymagania, a parametrem, który w największym stopniu decyduje o komforcie gry, jest wysokość włókna. Jak zatem dobrać ją tak, aby obiekt służył użytkownikom przez wiele sezonów i nie generował zbędnych kosztów?

Wysokość włókna bezpośrednio przekłada się na cenę za metr kwadratowy nawierzchni. Im dłuższe runo, tym większe zużycie polietylenu lub polipropylenu w procesie produkcji, a to podnosi koszt samego materiału. Trawa syntetyczna o wysokości 40–60 mm, stosowana głównie na boiskach typowo piłkarskich, potrzebuje również znacznie większej ilości wypełnienia w postaci piasku kwarcowego i granulatu gumowego. Zakup oraz rozłożenie tych materiałów stanowi istotną część budżetu całej inwestycji.
Nie można zapominać o kosztach eksploatacji. Wysokie runo wymaga regularnego szczotkowania i okresowego uzupełniania granulatu, a to oznacza wydatki przez cały okres użytkowania obiektu. Niskie włókno, w przedziale 15–20 mm, jest tańsze w produkcji, szybsze w montażu i prostsze w utrzymaniu. Z tego względu inwestorzy, którzy planują budowę boiska wielofunkcyjnego, chętnie sięgają po krótszą murawę – łączy ona rozsądną cenę z bardzo dobrymi parametrami użytkowymi.
Na boisko wielofunkcyjne najlepiej sprawdza się sztuczna trawa o wysokości włókna od 15 do 20 mm. Taki przedział został wypracowany przez producentów jako złoty środek pomiędzy wymaganiami różnych dyscyplin. Krótkie, gęsto tkane runo daje przewidywalne odbicie piłki do koszykówki i siatkówki, a jednocześnie zapewnia wystarczającą amortyzację podczas gry w piłkę nożną w wymiarze rekreacyjnym i szkolnym.
Włókno o długości poniżej 15 mm jest zbyt twarde i śliskie, przez to rośnie ryzyko otarć przy upadkach. Z kolei sztuczna trawa na boisko wielofunkcyjne powyżej 25 mm spowalnia toczenie się piłki i utrudnia dynamiczne zmiany kierunku biegu, które są typowe dla sportów halowych przeniesionych na zewnątrz. Dla obiektów przyszkolnych i osiedlowych optymalne będzie włókno fibrylowane lub monofilamentowe o wysokości około 20 mm, zasypane samym piaskiem kwarcowym. Taka nawierzchnia zachowuje sprężystość, dobrze odprowadza wodę i umożliwia grę niemal natychmiast po opadach deszczu.
Poza wysokością włókna ogromne znaczenie ma gęstość tkania, wyrażana liczbą pęczków na metr kwadratowy, oraz gramatura runa podawana w jednostce dtex. Im wyższe wartości obu parametrów, tym trwalsza i bardziej odporna na wydeptywanie będzie murawa. Warto sprawdzić także odporność przędzy na promieniowanie UV – nawierzchnia bez odpowiedniej stabilizacji szybko blaknie i traci elastyczność.
Istotna jest również jakość podbudowy oraz podkładu. Elastyczna mata amortyzacyjna pod trawą syntetyczną poprawia bezpieczeństwo użytkowników i chroni stawy podczas intensywnego treningu. W przypadku obiektów wielofunkcyjnych trzeba pomyśleć także o trwałym oznakowaniu – linie do poszczególnych dyscyplin najlepiej wkleić lub wszyć fabrycznie w kontrastowych kolorach, aby nie ścierały się w trakcie gry. Przy zakupie należy zwrócić uwagę na certyfikaty i atesty higieniczne oraz na gwarancję producenta, która przy solidnych produktach obejmuje minimum 5–8 lat. Dobrze zaplanowany wybór nawierzchni sprawi, że boisko wielofunkcyjne będzie służyć lokalnej społeczności przez długie lata bez kosztownych napraw.