Kategoria: Inne

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem budowlanym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Wyrób budowlany nie spełniający warunków a odpowiedzialność producenta

Izabela Nowacka-Marzeion • Opublikowane: 2019-01-18

Zakupiony wyrób budowlany nie spełnia warunków określonych w deklaracji zgodności wydanej przez wytwórcę. Jaka jest odpowiedzialność producenta za poświadczenie nieprawdy?

Izabela Nowacka-Marzeion

»Wybrane opinie klientów

Dziękuję bardzo za profesjonalną poradę. Szybka i konkretna odpowiedź, to ważne w obliczu różnych kryzysów życiowych.
Irena
Szybka i fachowa odpowiedź, przystępny język. Bardzo ważne - to pisemna forma, która pozwala na spokojną analizę. Na pewno ponownie skorzystam.
Małgorzata
Tak właśnie zrobiłem. Odwołałem się do Sądu.
Sylwester
Pomoc uzyskana szybko i konkretnie. Napewno skorzystam z usług eporady jeśli oczywiście będzie taka konieczność.
Katarzyna
Jestem bardzo zadowolony z udzielonej mi odpowiedzi. W mojej sprawie skorzystałem już z wcześniejszych wizyt (na żywo), ale tak wyczerpującej informacji wyjaśniającej jaką otrzymałem na portalu ePorady24 nigdzie nie otrzymałem. Bardzo treściwie, same konkrety bez zbędnego skupiania się na drobnych detalach. 
Dariusz, 52 lata

Producent może odpowiadać w ramach kilku przepisów, na gruncie różnych ustaw. Jest to dość szeroka odpowiedzialności. Najbardziej rozpowszechnioną jest rękojmia.

 

Przesłankami odpowiedzialności są niezgodność towaru z umową, która powinna zaistnieć w chwili wydania towaru, jeśli niezgodność towaru z umową zostanie stwierdzona przed upływem 12 miesięcy od wydania towaru – domniemywa się, że niezgodność towaru z umową istniała w chwili wydania towaru. Jeśli niezgodność towaru z umową zostanie stwierdzona po upływie 12 miesięcy od wydania towaru – kupujący musi udowodnić, że niezgodność towaru z umową istniała w chwili wydania towaru.

 

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. 2004r. Nr 91, poz. 881 z późn. zmianami), zgodna z Dyrektywą UE 89/106/EWG, określa zasady wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i ich kontroli, a także zasady działania administracji publicznej w tym zakresie.Wymagania podstawowe z kolei wskazane są w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2006, nr 156, poz. 1118 z późn. zmianami). Należą do nich:

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

 

  • bezpieczeństwo konstrukcji,
  • bezpieczeństwo pożarowego,
  • bezpieczeństwo użytkowania,
  • odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochrony środowiska,
  • ochrona przed hałasem i drganiami,
  • oszczędność energii i odpowiednia izolacyjność cieplna przegród.Wyroby budowlane mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie, jeśli nadają się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, w zakresie odpowiadającym jego właściwościom użytkowym i przeznaczeniu.

 

Producent odpowiada wobec nabywcy gdy zadośćuczynił formalnościom w zakresie wprowadzania do obrotu towaru budowlanego, ale produkt nie spełnia deklarowanych parametrów – producent narusza przepisy ustawy o wyrobach budowlanych i stanowi to czyn nieuczciwej konkurencji.

 

Zgodnie z art. 33a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów organ nadzoru Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nałożyć na producenta bądź dystrybutora kary pieniężne w wysokości do 100 000 zł, np.za nieudzielenie informacji niezbędnych do stwierdzenia, czy produkt jest bezpieczny lub udzielenie informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd bądź nie w języku polskim, wprowadzenie na rynek produktu umieszczonego w rejestrze produktów niebezpiecznych czy też niepowiadomienie organu nadzoru w razie powzięcia informacji, że produkt nie jest bezpieczny, jak również wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa.

 

Ww. ustawa określa także odpowiedzialność przedsiębiorcy za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesu konsumentów.

 

W razie stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów przedsiębiorców Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania. Określa środki usunięcia skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów może zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji. Może również nakazać publikację decyzji w całości lub w części na koszt przedsiębiorcy.

 

Według Prawa budowlanego „karze grzywny podlega każdy kto:

 

1) wprowadza do obrotu wyrób budowlany nienadający się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych,

2) umieszcza oznakowanie CE albo znak budowlany na wyrobie budowlanym, który nie spełnia wymagań określonych w niniejszej ustawie,

3) umieszcza na wyrobie budowlanym znak podobny do oznakowania CE albo znaku budowlanego, mogący wprowadzić w błąd użytkownika, konsumenta lub sprzedawcę tego wyrobu,

4) umieszcza znak budowlany na wyrobie, niebędącym wyrobem budowlanym”.

 

Nadto zostaje jeszcze odpowiedzialność deliktowa na podstawie art. 415 Kodeksu cywilnego. Odpowiedzialność ta pozostaje w ścisłej zależności z powstaniem szkody, która musi być zawiniona i istnieje normalny związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem sprawcy a powstaniem szkody. Czyn pociągający za sobą odpowiedzialność cywilną musi wykazywać pewne cechy (znamiona) odnoszące się do strony przedmiotowej i podmiotowej. Chodzi o znamiona niewłaściwości postępowania od strony przedmiotowej, co określa się mianem bezprawności czynu, i od strony podmiotowej, co określa się jako winę w znaczeniu subiektywnym.

 

Bezprawność – jako przedmiotowa cecha czynu sprawcy – tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Pojęcie „porządek prawny” obejmuje przy tym nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej, lecz także nakazy i zakazy wynikające z norm moralnych i obyczajowych, określanych jako „zasady współżycia społecznego” lub „dobre obyczaje”. Tak rozumiane pojęcie bezprawności na gruncie prawa cywilnego jest szersze od użytego w art. 77 ust. 1 Konstytucji z 1997 r. pojęcia „niezgodne z prawem”.

 

Bezprawność jest kategorią obiektywną. Chodzi o to, czy czyn sprawcy był zgodny, czy też niezgodny z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródła owych zasad wynikają z:

 

  • norm powszechnie obowiązujących – jako reguł postępowania wyznaczonych przez nakazy i zakazy wynikające z norm prawa pozytywnego, w szczególności prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, pracy, finansowego itp.;
  • nakazów i zakazów wynikających z zasad współżycia społecznego (dobre obyczaje).

 

Zdarza się, że odpowiedzialność deliktowa i kontraktowa występują równocześnie. Wprawdzie samo niewykonanie umowy nie jest samo przez się czynem niedozwolonym, który rodziłby obowiązek naprawienia wynikłej z tego szkody, jednak zachowanie kontrahenta w momencie zawierania umowy może zostać uznane za działanie deliktowe (zobacz wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 2 czerwca 2004 r.; sygn. akt IV CK 400/2003).

 

Roszczenie odszkodowawcze wierzyciela z tytułu odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 Kodeksu cywilnego) ma charakter zastępczy i powstaje w razie, gdy zobowiązanie umowne, mimo sięgnięcia po środki przymusu egzekucyjnego, nie zostało wykonane, lub gdy zostało wykonane nienależycie (zob. też art. 477 Kodeksu cywilnego). Przy tym, tak jak w ramach odpowiedzialności za czyn niedozwolony (zob. art. 415 i nast. Kodeksu cywilnego), również w ramach odpowiedzialności kontraktowej przesłankami warunkującymi powstanie obowiązku naprawienia szkody są: szkoda, fakt będący źródłem szkody, z którym ustawa wiąże obowiązek odszkodowawczy oraz, istniejący pomiędzy szkodą a faktem, oraz normalny związek przyczynowy. Odpowiedzialność dłużnika w ramach reżimu kontraktowego ograniczona jest do obowiązku naprawienia wierzycielowi poniesionej przezeń szkody majątkowej, tak w zakresie rzeczywistych strat, jak i utraconych korzyści (art. 361 § 2).

 

Z przepisów art. 471–474 Kodeksu cywilnego wynika, że jeżeli zakres odpowiedzialności dłużnika nie jest zmieniony przez szczególny przepis ustawy lub przez umowę stron, to dłużnik odpowiada na zasadzie winy, którą ustawodawca opisał używając zwrotu „niezachowanie należytej staranności” (zob. art. 472 Kodeksu cywilnego). Jednakże za cudze czyny (zob. art. 474 Kodeksu cywilnego) dłużnik odpowiada na zasadzie ryzyka.

 

Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeśli zatem dłużnik zdoła wykazać, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania umownego jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności, to będzie to w konsekwencji oznaczało zwolnienie się dłużnika (egzonerację) z obowiązku naprawienia szkody. Przepis art. 471 Kodeksu cywilnego przewiduje domniemanie, że naruszenie zobowiązania jest następstwem okoliczności, które obciążają dłużnika.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem budowlanym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy
wizytówka Zadaj pytanie »