Kategoria: Mała architektura - altana, ogrodzenie

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem budowlanym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Dobudowanie ganku

Agata Alberska • Opublikowane: 2016-04-11

W 2012 r. dobudowałam ganek przy wejściu do budynku mieszkalnego bez pozwolenia na budowę. Po kontroli nadzoru budowlanego dostałam decyzję o rozbiórce lub legalizacji. Podjęłam decyzję zalegalizowania. Dostarczyłam do nadzoru niezbędne dokumenty do legalizacji. W jakiej wysokości poniosę opłatę legalizacyjną?

Agata Alberska

»Wybrane opinie klientów

Jestem bardzo zadowolony z udzielonej mi odpowiedzi. W mojej sprawie skorzystałem już z wcześniejszych wizyt (na żywo), ale tak wyczerpującej informacji wyjaśniającej jaką otrzymałem na portalu ePorady24 nigdzie nie otrzymałem. Bardzo treściwie, same konkrety bez zbędnego skupiania się na drobnych detalach. 
Dariusz, 52 lata
Bardzo szybko i sprawnie, polecam :)
Jolanta
W bardzo szybki i skuteczny sposób dostałam odpowiedź na moje pytanie.
Grażyna
Dziękuję za konkretną odpowiedź. Na pewno będzie pomocna.
Anna, 62 lata, tłumacz
Bardzo szczegółowe wyjaśnienia w krótkim terminie.
Jolanta
Jestem zadowolony ze szczegółowych informacji. Są podparte paragrafami i zawierają istotę prawną. Chociaż zwykłym ludziom , takim jak ja czasem jest potrzebna odpowiedź -tak lub nie. Wtedy się nie gubią w tym wszystkim. Jednak zawsze istnieje u Państwa możliwość zadania, dodatkowego pytania. Jest to bardzo potrzebne. Jesteście Profesjonalni. Dziękuję!
Krzysztof
Sprawna obsługa, łatwa dostępność i krótki termin odpowiedzi.
Maria, 51 lat, praca biurowa
Opinia była rzeczowa i na temat zadany w pytaniu.
Jacek, prezes, 65 lat
Precyzyjna porada, super napisana, jasna i czytelna :)
Dominika, 28 lat
Informacja z komentarzem jest bardzo wyczerpujaca. Skierowala mnie w dobrym kierunku. Podparla filarami prawa. Dziekuje
Joanna, 58 lat

Zgodnie z Prawem budowlanym:

„Art. 30. 1. Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3:

1) budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1–3, 5–19, 20a–21 oraz 28;

1a) budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 – z zastrzeżeniem art. 29a;

2) wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4–6

oraz 9–13;

3) budowa ogrodzen? od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych

miejsc publicznych oraz ogrodzen? o wysokos?ci powyz?ej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegaja?cych na instalowaniu:

a) krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, uz?ytecznos?ci publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektach wpisanych do rejestru zabytków,

b) urza?dzen? o wysokos?ci powyz?ej 3 m na obiektach budowlanych,

c) (uchylona);

4) budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych.

Art. 29. 1. Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa:

2) wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki;

2. Pozwolenia na budowe? nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegaja?cych na:

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

1) remoncie obiektów budowlanych;

1a) przebudowie obiektów, o których mowa w ust. 1;

1b) przebudowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o ile nie prowadzi do

zwie?kszenia dotychczasowego obszaru oddziaływania tych budynków;

1c) remoncie lub przebudowie urza?dzen? budowlanych”.

Zwolnienie możliwe jest na podstawie przepisu prawa budowlanego:

„Art. 49c. [Stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do opłaty legalizacyjnej]

1. Do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie.

2. Złożenie wniosku, o którym mowa w art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, powoduje zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48, art. 49 i art. 49b do dnia rozstrzygnięcia wniosku”.

Co się z tym wiąże, odwołujemy się do Ordynacji podatkowej, w której wskazano na możliwość zwolnienia z opłacenia podatków.

„Art. 67a. [Odroczenie terminu płatności podatku, rozłożenie zapłaty podatku na raty, umorzenie zaległości podatkowej na wniosek podatnika]

§ 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

§ 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa”.

Odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty, odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualnie umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, z wyjątkiem, o którym mowa w art. 67d § 1, może nastąpić wyłącznie na wniosek podatnika. Decyzja organu podatkowego wydana bez wniosku uprawnionego podmiotu podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 listopada 1995 r., sygn. akt III SA 52/95, POP 1997, z. 4, poz. 117). Treść wniosku o odroczenie lub rozłożenie na raty może zawierać żądanie alternatywne. Jednakże zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku wskazane jest konkretne określenie terminu odroczenia, liczby i wysokości konkretnych rat. Podatnik jest bowiem najbardziej zorientowany, jakie warunki są możliwe przez niego do spełnienia. W jednym ze swoich orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie rat spłaty zaległości podatkowej w wysokości niemożliwej do zapłacenia stwarza iluzję uwzględnienia wniosku podatnika i narusza podstawowe zasady postępowania podatkowego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 marca 2000 r., sygn. akt III SA 1546/99, ONSA 2001, nr 2, poz. 84). Uwzględnienie wniosku podatnika – co do zasady – nie stwarza po stronie organu podatkowego obowiązku rozłożenia podatku na taką liczbę rat i w takiej wysokości, jak proponuje podatnik. Jednakże organ podatkowy powinien przeprowadzić dokładną analizę stanu materialnego podatnika w celu rozłożenia zapłaty podatku na taką liczbę rat, która byłaby optymalna do zapłaty w jego obecnej sytuacji finansowej (por. wyrok NSA w Katowicach z dnia 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt SA/Ka 481/00, POP 2002, z. 2, poz. 41).

Wniosek o odroczenie terminu płatności, o rozłożenie na raty lub o umorzenie można składać wielokrotnie. Istotne jest, aby zmienił się jeden z elementów stanu faktycznego, który był poprzednio przedmiotem oceny organu podatkowego. Rozpoznając kolejny wniosek podatnika, organ podatkowy nie może wydać decyzji o treści niebędącej w istocie rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 5, np. kolejny wniosek podatnika pozostawić bez rozpoznania, mimo że wniosek podatnika prawidłowo wszczął postępowanie. Rozstrzygnięcie jest najważniejszym składnikiem decyzji podatkowej i powinno określać, jakie skutki prawnopodatkowe powoduje ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny sprawy. Ten stan faktyczny powinien być każdorazowo ustalany, niezależnie od tego, którego z kolei wniosku dotyczy. W szczególności organ podatkowy powinien ustalić, czy zaległość będąca przedmiotem wniosku istnieje, a jeśli tak sygn. akt to w jakiej wysokości.

Ulgi, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 i 2, nie mogą mieć charakteru powtarzającego się czynnika pozwalającego na osiągnięcie pozytywnego wyniku gospodarczego. Z ich wyjątkowego charakteru wynika, że mogą stanowić incydentalną pomoc w stabilizacji sytuacji finansowej wówczas, gdy istnieje pozytywna prognoza co do dalszych wyników podmiotu zobowiązanego do świadczeń. Ważne jest również, aby przejściowe trudności ekonomiczne były spowodowane okolicznościami noszącymi cechy czynników niezależnych od tego podmiotu i niebędących następstwem świadomie przyjętej strategii gospodarczej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 1037/00, POP 2001, z. 6, poz. 167). Użyte w powołanym przepisie przesłanki są na tyle pojemne, że pozwalają objąć swym zakresem wszelkie okoliczności mające wpływ na dokonanie prawnej kategoryzacji wniosku podatnika..

Umorzenie, jako nieefektywny sposób wygasania zobowiązań podatkowych, polega na ostatecznym odstąpieniu przez wierzyciela podatkowego od poboru podatku po upływie terminu płatności. Organy podatkowe mogą umorzyć zaległości i odsetki za zwłokę w całości lub w części. Jeżeli organ podatkowy umarza zaległość w części, umorzeniu z mocy prawa podlegają proporcjonalnie odsetki za zwłokę, chyba że organ wyda decyzję o umorzeniu odsetek w całości lub w większej części (art. 67a § 2).

Żądanie umorzenia zaległości podatkowej podatnik może zgłosić wtedy, gdy zaległość ta istnieje. Oznacza to, że w dacie złożenia wniosku o umorzenie zaległości zobowiązanie podatkowe musi się przekształcić w zaległość podatkową wskutek niezapłacenia podatku w terminie (art. 51 § 1) i zarazem w tej dacie nie może jeszcze dojść do wygaśnięcia zobowiązania wskutek zaistnienia któregokolwiek ze zdarzeń określonych w art. 59 § 1. W przeciwnym wypadku wniosek podatnika jest bezprzedmiotowy.

Instytucja ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci umorzenia przewiduje wyłącznie możliwość umorzenia zaległości podatkowych, a nie umorzenia podatku (zobowiązania podatkowego), względnie zaniechania jego poboru. Jest to unormowanie wyraźnie odmienne od regulacji dotyczącej instytucji ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty, gdzie przewidziano możliwość rozłożenia na raty zarówno podatku (zobowiązania podatkowego), jak i zaległości podatkowej. W tej sytuacji nie można twierdzić, że istnieje luka w regulacji prawnej odnoszącej się do ulgi w postaci umorzenia, co wyklucza możliwość zastosowania analogii do przepisów regulujących ulgę w postaci rozłożenia na raty (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1413/07, LEX nr 508235).

Instytucja umorzenia zaległości podatkowych ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy nie jest sporna zasadność wymiaru podatku. Kwota zaległości podatkowej powinna zostać jednak określona, jeżeli zachodzi taka potrzeba, w odrębnym postępowaniu wymiarowym (art. 21 § 3), gdyż jej wysokość może rzutować na ewentualne rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 2962/99, LEX nr 656848). Wysokości zobowiązania podatkowego nie można natomiast kwestionować i weryfikować w toku postępowania o umorzenie zaległości. Postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych nie stanowi kontynuacji postępowania w przedmiocie wymiaru tych zobowiązań, albowiem inne są jego cele i przesłanki podejmowanych w jego ramach rozstrzygnięć (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 188/04, LEX nr 831513). Zmiana wysokości zaległości podatkowej (czy na skutek spłacenia części zaległości przez podatnika, czy na skutek zmiany decyzji wymiarowej) stanowi zmianę jednego z elementów stanu faktycznego sprawy w przedmiocie umorzenia tej zaległości (por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 25 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Łd 1884/98, ONSA 2001, nr 3, poz. 129).

Umorzenie jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku (wyrok NSA w Gdańsku z dnia 15 maja 1991 r., SA/Gd 295/91, POP 1994, z. 1, poz. 7). Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 maja 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 80/04, LEX nr 230795, w którym podkreślił, że jednym z przejawów równości wobec prawa jest to, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji RP). Uzyskanie ulgi podatkowej jest odstępstwem od zasady równości, gdyż na mocy indywidualnej decyzji podatnik zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia wynikającego z ustawy. Dlatego nie można z tego odstępstwa czynić normy i z faktu, że jakiś podmiot uzyskał umorzenie podatku, wywodzić prawa do żądania podobnej ulgi. Jednakże umorzenie zaległości podatkowych jest jednym z elementów kształtowania ciężarów podatkowych. Dlatego szczególnie istotne jest prawidłowe stosowanie prawnych przesłanek umorzenia zaległości podatkowych.

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Ważnym interesem podatnika w przypadku opodatkowania zagranicznego stypendium jest jego przeznaczenie w całości na naukę za granicą (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2552/10, LEX nr 1167129).

Przepisy ordynacji podatkowej nie określają szczególnych wymagań co do formy wniosku. Należy w tym względzie odwołać się do art. 168 § 1. Ponadto podanie (wniosek) powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres. W przypadku gdy wniosek o umorzenie składany jest w formie pisemnej albo ustnie do protokołu, powinien być podpisany przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli wniosek o umorzenie nie zawiera któregoś z istotnych elementów, organ podatkowy ma obowiązek wezwać podatnika do usunięcia braków, zakreślając termin i rygor niezachowania terminu usunięcia braków. Jeśli podatnik nie uzupełni wniosku w terminie 7 dni, wniosek zawierający braki pozostawia się bez rozpatrzenia. O pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia organ podatkowy orzeka w drodze postanowienia. Uzasadnienie wniosku o umorzenie błędami merytorycznymi decyzji wymiarowej stanowi o braku merytorycznym, a nie formalnym, wniosku i skutkuje wydaniem decyzji odmownej.

Nie można żądać umorzenia zaległości podatkowej, która wygasła przed złożeniem wniosku o jej umorzenie. W tych okolicznościach wszczęte przez podatnika postępowanie jest bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 4 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2092/04, ONSA WSA 2006, nr 2, poz. 56). Podobnie bezprzedmiotowe będzie postępowanie po zapłaceniu zaległości podatkowej przed wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji w sprawie o umorzenie zaległości podatkowej. Problem powstaje w przypadku zapłacenia zaległości w trakcie trwania postępowania międzyinstancyjnego. Orzecznictwo sądowe nie jest w tym względzie jednolite. Sąd Najwyższy stwierdził, że zapłacenie przez stronę podatku w czasie toczącego się postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej (wyrok SN z dnia 6 lutego 2002 r., sygn. akt III RN 198/00, OSNP 2002, nr 14, poz. 322). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 561/04, POP 2005, z. 5, poz. 113. Z takimi zapatrywaniami należy się zgodzić. Strona ma bowiem interes prawny w tym, aby jej sprawa została rozpatrzona przez organ drugiej instancji, mimo że w dacie rozstrzygania przez ten organ zaległość de facto nie istnieje.

Składając wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, podatnik powinien go uzasadnić. W interesie podatnika zatem leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach. Jeżeli więc podatnik powołuje się na przesłankę ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, musi wykazać, na czym one w konkretnym przypadku polegają (wyrok NSA w Szczecinie z dnia 23 września 1999 r., S sygn. akt A/Sz 1116/98, LEX nr 39718). Zwrócił na to uwagę także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 346/07, LEX nr 541863, stwierdzając w nim, że pomimo braku jednoznacznych regulacji ustawowych w sprawach ulg i zwolnień uznaniowych udzielanych na podstawie art. 67a nie można odrzucić tezy, iż ciężar udowodnienia okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca w swoim wniosku, powinien także spoczywać na samym zainteresowanym. Wnioskodawca bowiem, wskazując na przeszkody w zakresie możliwości uiszczenia podatku, najczęściej sam dysponuje odpowiednimi dowodami mogącymi potwierdzić określone fakty. Również ze względów fiskalnych (ponoszonych kosztów przez administrację podatkową) nie ma powodów, aby ciężar udowodnienia, tzn. potwierdzenia czy zaprzeczenia sytuacji opisanej przez wnioskodawcę, musiał obciążać wyłącznie organy podatkowe.

Ze względu na konstrukcję art. 67a § 1 pkt 3 użyte w nim zwroty „ważny interes podatnika” i „interes publiczny” odnoszą się do hipotezy normy i wskazują sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę. Organ podatkowy dysponuje więc pewnym zakresem swobody w odniesieniu zarówno do wykładni tych pojęć, jak i do oceny sytuacji faktycznej. Jeżeli stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie normy, będzie mógł zastosować uznanie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom, w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez niego uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku nie będzie on miał możliwości wyboru, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska, glosa do wyroku NSA z dnia 26 września 2002 r., sygn. akt III SA 659/01, OSP 2003, z. 9, poz. 112, s. 481). Innymi słowy, w sytuacji kiedy organ podatkowy stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w komentowanym przepisie, tj. brak „ważnego interesu podatnika” lub „interesu publicznego”, przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania. Dopiero stwierdzenie przez organ podatkowy jednej z tych przesłanek lub obu łącznie powoduje konieczność rozważenia, czy zaległość podatkowa może być umorzona, a jeżeli tak, to w jakiej części.

O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o umorzeniu (bądź nie) zaległości podatkowej. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. W doktrynie przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Podejmowane natomiast przez Naczelny Sad Administracyjny próby zdefiniowania tego pojęcia, podobnie zresztą jak pojęcia interesu publicznego, ograniczają się do wskazania przesłanek, które tylko w realiach konkretnej sprawy stanowią o ważnym interesie podatnika.

W wyroku z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98, POP 2000, z. 6, poz. 168, za „ważny interes podatnika” Naczelny Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to, w ocenie tego sądu, utrata możliwości zarobkowania lub utrata majątku. Nie negując, co do zasady, tego poglądu, należy podkreślić, że ograniczenie tej definicji wyłącznie do nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych zdarzeń losowych, mających bezpośredni wpływ na sytuację podatnika, byłoby zbyt daleko idące. Interes podatnika, w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3, należy widzieć szerzej, mając na względzie nie tylko sytuacje nadzwyczajne, lecz także normalną sytuację ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, jak również konieczność ponoszenia wydatków, np. związanych z kosztami leczenia członków najbliższej rodziny podatnika (por. wyrok NSA w Szczecinie z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1753/98, LEX nr 39472). Zawężenie ustawowych wymagań umarzania zaległości podatkowych do przypadków, w których podatnik - wskutek uiszczenia podatku - miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać ze wsparcia pomocy społecznej, jest niedopuszczalną interpretacją na niekorzyść podatnika (wyrok NSA w Poznaniu z dnia 24 października 1995 r., sygn. akt SA/Po 539/95, POP 1998, z. 3, poz. 90). Przesłanką podjęcia decyzji w sprawie umorzenia zaległości podatkowej jest sytuacja podatnika istniejąca w chwili podejmowania decyzji o umorzeniu, a nie zdarzenia wcześniejsze, z okresu prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA w Krakowie z dnia 3 lipca 1997 r., sygn. akt I SA/Kr 1161/96, POP 2000, z. 6, poz. 166).

Przesłanka ważnego interesu podatnika w umorzeniu zaległości nie może być oceniana przez pryzmat nawet najistotniejszych interesów innego podmiotu. Umorzenie zaległości musi być oparte na okolicznościach dotyczących podmiotu, który wystąpił o zastosowanie tego rodzaju ulgi (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1471/04, LEX nr 831279).

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym akceptowany jest pogląd, że zobowiązania podatkowe określone ustawami mają charakter powszechny. Możliwość natomiast umorzenia zaległości podatkowych jest odstępstwem od tej zasady i powinna mieć charakter wyjątkowy. Ten wyjątkowy charakter powoduje, że nie mogą stanowić podstawy umorzenia okoliczności będące następstwem określonych decyzji gospodarczych podatnika. Do takich należy m.in. zaciągnięcie kredytu bankowego. Umorzenie zaległości podatkowych z powodu zadłużenia kredytowego oznaczałoby w istocie przerzucenie na społeczeństwo skutków podejmowania nietrafnych decyzji gospodarczych lub ryzyka ekonomicznego związanego z każdym rodzajem działalności gospodarczej (por. wyrok NSA w Szczecinie z dnia 8 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Sz 1044/95, Glosa 1996, nr 8, s. 32). W podobnym duchu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 października 1999 r., sygn. akt III SA 7493/98, LEX nr 39513, stwierdzając, że niepowodzenia finansowe działalności gospodarczej, na które powołuje się skarżący, nie mogą skutkować obowiązkiem umorzenia zaległych odsetek za zwłokę. Również nie stanowi podstawy zastosowania przedmiotowej ulgi fakt zawarcia przez podatnika umowy z nieuczciwym kontrahentem. Niewiedza, brak doświadczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej nie stanowią o ważnym uzasadnionym interesie podatnika lub interesie publicznym. Każdy obywatel, rozpoczynając działalność gospodarczą, powinien podejmować decyzje w sposób przemyślany i zgodny z prawem.

W kolejnym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że okoliczność istnienia zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa nie uzasadnia wydania decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych. Istnienie tych zobowiązań jedynie wydłuża proces likwidacji spółki oraz czyni go mniej korzystnym dla udziałowców i likwidatora. Zmiana strategii gospodarczej przez głównego partnera strony skarżącej, negatywnie rzutująca na interesy spółki, to element ryzyka gospodarczego, które każdy podmiot ponosi we własnym zakresie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 2992/99, LEX nr 47166). Nierzetelne wywiązywanie się z powierzonych obowiązków przez pracownika podatnika i narażenie go na konsekwencje podatkowe nie może stanowić podstawy umorzenia zaległości, gdyż to podatnik ponosi ryzyko związane z wyborem odpowiedniego pracownika (wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2000 r., sygn. akt III SA 1883/99, LEX nr 47513). Konstatacja ta odnosi się także do ponoszenia odpowiedzialności za zlecenie prowadzenia spraw firmy osobom trzecim. W pojęciu ważnego interesu podatnika nie mieści się sytuacja, w której podatnik, nabywając nieruchomość, z której własnością związany był jego obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o zdziałaniu czynności prawnej z pokrzywdzeniem wierzyciela – art. 527 § 1 Kodeksu cywilnego (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 1736/04, ONSA WSA 2006, nr 4, poz. 110). Ponoszenie wydatków na zakup leków w związku ze złym stanem zdrowia nie uzasadnia udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w sytuacji, gdy istnieje możliwość odliczenia od dochodu wydatków ponoszonych na cele rehabilitacyjne, w tym również na leki, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a ustawy o podatku dochodowym (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 157/08, LEX nr 411865).

Analiza przedstawionych kazuistycznych przykładów pozwala stwierdzić, że organ podatkowy, podejmując decyzję na podstawie art. 67a § 1 pkt 3, nawet przy uwzględnieniu inicjatywy dowodowej wnioskodawcy, nie jest zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Aby stwierdzić, czy w danym przypadku ważny interes podatnika mógłby uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku w całości lub części (chociażby tylko w odniesieniu do odsetek za zwłokę), trzeba najpierw w sposób wyczerpujący ustalić, jaka jest faktyczna sytuacja materialna, rodzinna i osobista podatnika oraz czy ma on realne możliwości uregulowania zaległości podatkowej. W sytuacjach wątpliwych bądź wynikających z nieznajomości prawa należy oczekiwać od organu podatkowego, żeby nie tylko udzielał stronie stosownych informacji, lecz także sam podejmował inicjatywę dowodową. Nie dotyczy to oczywiście strony, która korzysta z pomocy kwalifikowanego pełnomocnika.

Czyli: gdy zachodzi możliwość legalizacji samowoli budowlanej, np. budynku mieszkalnego, opłatę legalizacyjną ustala się w następujący sposób:

stawka podstawowa 500 ł x 50 x 2,0 (współczynnik kategorii obiektu) x 1,0 (współczynnik wielkości obiektu).

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Prezentowana opinia prawnika nie zawiera odpowiedzi na dodatkowe pytania klienta i dlatego może nie wyczerpywać w pełni omawianego zagadnienia. Często dopiero dzięki dodatkowym pytaniom i odpowiedziom można uzyskać kompletną poradę prawną. Podkreślamy, że w naszym serwisie można zadawać dodatkowe pytania bez ograniczeń czasowych i ilościowych.

Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z prawem budowlanym?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)
wizytówka Zadaj pytanie »